DeForm Disiplinlerarası Karma Sergi

Kültürün icadı, doğaya yabancılaşmayla başlar.
İdeal ölçüler, güzeller ve çirkinler, normlar ve anlamsız normaller, dayatılmış algılar, günahkârlar ve makul kimlikler! İdeal olan ancak doğayı unutmakla mümkündür. Oysa deformasyon, kültür karşısında yenilmiş doğamızın hatırası, bastırılmış olana geri dönüştür. Aklın katılığından kurtuluş, altın varaklardan kaçıştır.
Deformasyon yabancılaşmış olanın tarihe tanıklığıdır.
Adorno’nun dediği gibi “İnsanın doğaya karşı baskısı ortadan kalktığında, çirkinlik diye bir kavram kalmaz”. Toplumsal “normal”, deformasyona karşı savunmasızdır ve kültürün hegemonik dayatması yalnızca deformasyon ile aşılabilir. Tahakkümden kurtulan form sanatçının kültür karşısında özgürlük alanı olur.
Çünkü sanat, egemene rağmen sanattır!
Tam da bu yüzden deformasyon, sanatın özerklik alanıdır.